آنچه را پيغمبر برايتان آورده ، اخذ كنيد و از آنچه نهى تان كرده ، باز ايستيد . كسى كه مقصود خدا و رسولش را نفهمد و درك نكند ، امر بر او مشتبه مىشود . اصحاب پيغمبر صلى الله عليه و آله كه چيزى از او مىپرسيدند ، همهء آنها مطلب را نمىفهميدند ؛ بعضى از آنها از پيغمبر صلى الله عليه و آله مىپرسيدند ، ولى بعضى ديگر ( به علّت شرم يا احترام يا بىقيدى ) ، دوست داشتند كه رهگذرى بيايد و از پيغمبر بپرسد تا آنها بشنوند و خوب بفهمند . در هر حال ، از اين روايت استنادى ، استفاده مىشود كه در جايى كه از سوى پيامبر ، فرمانى در نهى رسيده ، بايد توقف كرد ، نه در جايى كه هيچ فرمانى نرسيده است . باب فقدان علما نمونه‌اى ديگر از بهره‌گيرى از آيات و تأويل بردن آيات ، موضوع كاهش اطراف زمين به فقدان علما است . خداوند - جلّ ثنائه - مىفرمايد : « أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّا نَأْتِي الْأَرْضَ نَنْقُصُها مِنْ أَطْرافِها » ؛ « 1 » مگر نمىبينيد كه ما بر زمين ، درآييم و از اطرافش كاهش دهيم . كاهش اطراف زمين ، همان از دست رفتن علماست . همچنين در تطبيق موقعيت عالم و حساسيت جايگاهش ، به آيات ديگر استشهاد مىشود ، چنان كه امام صادق عليه السلام در مورد ثبوت حجّت بر عالِم و سختى امرش ، فرمود : چون جان به اين جا رسيد ، با دست به گلويش اشاره كرد : براى عالِم ، توبه‌اى نيست . سپس اين آيه را قرائت فرمود : « إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ » ؛ « 2 »

--> ( 1 ) . سورهء رعد ، آيهء 41 ؛ الكافى ، ج 1 ، ص 48 . ( 2 ) . سورهء نساء ، آيهء 17 ؛ الكافى ، ج 1 ، ص 59 .